ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Η ημέρα ενός φοιτητή στο Ωδείο της Μόσχας
© Sputnik/Sergey Pyatakov
ΘΕΜΑ: ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η ημέρα ενός φοιτητή στο Ωδείο της Μόσχας

Στις 12 Σεπτεμβρίου το Ωδείο της Μόσχας γιόρτασε την 150η επέτειο από την ίδρυση του. Τα επίσημα εγκαίνια του Ωδείου είχαν γίνει την 1η Σεπτεμβρίου 1866, ωστόσο, το πρώτο διάστημα, τα μαθήματα γίνονταν σε ένα άλλο επί μισθώσει παραπλήσιο κτίριο. Σήμερα το Ωδείο της Μόσχας είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο και όλοι γνωρίζουν ότι παρέχει εξαιρετικού επιπέδου σπουδές, όπως και ότι διαθέτει μια από τις καλύτερες αίθουσες συναυλιών στον κόσμο.

Ο κάθε φοιτητής ξεκινάει την μέρα του στο Ωδείο απ' την λεγόμενη «Fermata» («κορώνα») που βρίσκεται κοντά στο μνημείο του Τσαϊκόφσκι. Η κορώνα είναι ένα μουσικό σύμβολο και επειδή τα πέτρινα πεζούλια με το ημικυκλικό σχήμα που βρίσκονται κοντά στο μνημείο, μοιάζουν με την απεικόνιση του μουσικού αυτού συμβόλου, τα λένε «κορώνα». Στην μουσική, η κορώνα είναι η στιγμή κατά την οποία, ο ερμηνευτής μπορεί να παρατείνει τη διάρκεια του ήχου της νότας σύμφωνα με την δική του κρίση, απλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι «αράζει». Στην «κορώνα», κοντά στο άγαλμα του Τσαϊκόφσκι οι φοιτητές κάνουν περίπου το ίδιο πράγμα, «αράζουν». Και στη συνέχεια πηγαίνουν στις τάξεις τους.

Στο Ωδείο, συναντώ μια φοιτήτρια του 4ου έτους, την Όλγα. Είναι μουσικολόγος, από την πόλη Βαρόνεζ. Οι περίφημες αίθουσες του Ωδείου, στις οποίες το βράδυ δίνονται συναυλίες, το πρωί ζουν στους δικούς τους συνήθεις ρυθμούς, καθώς χρησιμοποιούνται και για πρόβες και ως αίθουσες διδασκαλίας. Και τώρα ακόμη που είμαστε κοντά στην Μικρή αίθουσα, κάνουν μάθημα πιάνου οι φοιτητές.

Τα τελευταία χρόνια στο Ωδείο γίνονται ευρείας κλίμακας επισκευαστικές εργασίες. Η Μεγάλη και η Μικρή αίθουσες έχουν ανακαινισθεί εδώ και καιρό, ενώ σύντομα θα ολοκληρωθούν οι εργασίες ανακαίνισης στις αίθουσες διδασκαλίας.

Στο Ωδείο της Μόσχας κατά καιρούς δίδασκαν και φοιτούσαν διάσημοι μουσικοί. Στην αναμνηστική πλάκα που υπάρχει στο Ωδείο διακρίνει κανείς γνωστά ονόματα αποφοίτων που τέλειωσαν το ωδείο την ίδια χρονιά, όπως του Ραχμάνινοφ και Σκριάμπιν και μισό αιώνα αργότερα του Ρίχτερ. Όταν παρατηρείς τον μακρύ αυτό κατάλογο με τα ονόματα των διάσημων μουσικών, νοιώθεις το μεγαλείο αυτού του πνευματικού ιδρύματος, όσο υπερβολικό κι αν φαίνεται.

Για παράδειγμα αν βρεθείς έξω από την αίθουσα στην πόρτα της οποία η πινακίδα γράφει 35η τάξη, βλέπεις μια αίθουσα στην οποία μπαίνεις από μια συνηθισμένη πόρτα. Κι όμως εδώ κάποτε δίδασκε ο Σοστακόβιτς. Μέχρι σήμερα η αίθουσα αυτή θεωρείται η αίθουσα των συνθετών.

Η ζωή των μουσικών, χωρίς υπερβολή κυλάει εξ ολοκλήρου μέσα σε μαθήματα. Οι φοιτητές έρχονται στο ωδείο νωρίς το πρωί, μερικές φορές πριν την πρώτη ώρα και ασχολούνται με τα μαθήματα τους στις τάξεις. Η Όλγα μας μιλάει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και μάλιστα στη φοιτητική εστία που μένει, λέγοντας μας, ότι οι αίθουσες που υπάρχουν για μελέτη είναι λίγες και δεν φθάνει μόνο αυτό, αλλά από νωρίς το πρωί τις καταλαμβάνουν οι κινέζοι και κορεάτες φοιτητές, οι οποίοι είναι πολύ επίμονοι.

Ένας μουσικός δεν μπορεί να προετοιμασθεί για τις εξετάσεις στα κύρια μαθήματα μέσα σε μια νύχτα. Και αν πράγματι δεν κάνεις την κατάλληλη εξάσκηση για ένα ολόκληρο εξάμηνο, τα ξενύχτια δεν πρόκειται να σε σώσουν. Μια ακόμη ιδιαιτερότητα του επαγγέλματος αυτού, είναι τα πολλά ατομικά μαθήματα που κάνεις και εκείνη η ιδιαίτερη σχέση που αποκτάς με τον καθηγητή σου.

Η ζωή του μουσικού έχει τη δικά της στερεότυπα και κινείται μέσα σε μια άτυπη σιωπηρή ιεραρχία. Λένε για παράδειγμα ότι οι τραγουδιστές πρέπει να έχουν το κεφάλι ψηλά για να αισθάνονται την αντήχηση, ότι οι μουσικολόγοι είναι άτομα αφηρημένα που φορούν γυαλιά και περνούν μέρες ολόκληρες διαβάζοντας σκονισμένα βιβλία, ενώ οι μουσικοί πνευστών οργάνων θεωρούνται τύποι «έξω καρδιά». Μιλώντας με την Όλγα, διαπιστώνω ότι όλα αυτά τα μισοαστεία στερεότυπα, υπάρχουν, αλλά και οι δύο μας συμφωνούμε ότι όλα αυτά ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματική ζωή.

Η συνήθης μέρα των φοιτητών —μουσικών, τελειώνει αργά. Πολλοί μετά τα μαθήματα εργάζονται για να βγάλουν χρήματα, παίζουν σε ορχήστρες, κάνουν ιδιωτικά μαθήματα, ψάλλουν στις εκκλησιαστικές χορωδίες, είτε πηγαίνουν σε συναυλίες. Η μεγάλη αίθουσα στην οποία το πρωί κάνουν πρόβες, το βράδυ μετατρέπεται σε αίθουσα όπου κάνουν εμφανίσεις διάσημοι μουσικοί. Οι φοιτητές μπορούν να τους ακούσουν μπαίνοντας με φοιτητικό εισιτήριο. Βέβαια όσοι ξέρουν τις ιδιαίτερες εισόδους και εξόδους μπορούν να μπουν γενικά και χωρίς εισιτήριο. Είναι γεγονός πάντως ότι όσοι σπουδάζουν στο Ωδείο το θεωρούν σαν δικό τους σπίτι.

Πηγή: www.ria.ru