ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ενας χρόνος κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο δύσκολος δρόμος που επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας
© ΑΠΕ-ΜΠΕ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ
ΘΕΜΑ: ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ενας χρόνος κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο δύσκολος δρόμος που επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας

Του Σπύρου Σουρμελίδη, δημοσιογράφου

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα, έκλεισε ένα χρόνο, ο απολογισμός είναι όμως ακόμα δύσκολος, γιατί βρισκόμαστε στη αρχή μιας νέας κατάστασης.

Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιανουάριο του 2015, ήταν αποτέλεσμα των μεγάλων κοινωνικών αλλαγών που έφερε η χρεοκοπία, η φτωχοποίηση των μικρομεσαίων και η διαρκής λιτότητα που επέβαλε η τρόϊκα (ΔΝΤ, Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), ως το "φάρμακο" που θα οδηγούσε την Ελλάδα έξω από την κρίση. Ήταν όμως και αποτέλεσμα της συνεχούς φθοράς του πολιτικού κατεστημένου που διοίκησε τη χώρα επί 40 έτη, δημιουργώντας σταδιακά ένα αντιπαραγωγικό και πελατειακό κράτος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αν και δεν ήταν το μεγάλο κόμμα που είχε όλες τις κατάλληλες δομές και τους ανθρώπους, για να κυριαρχήσει στο κράτος και να επιβληθεί στην οικονομική ελίτ, αποφάσισε να προχωρήσει σε δύο μεγάλες συγκρούσεις.

Πρώτον, με τους ευρωπαίους εταίρους και δανειστές, υποστηρίζοντας με έντονο τρόπο πως η συνεχιζόμενη λιτότητα και η πτωχευτική διαδικασία που επέβαλλε το ΔΝΤ, δεν είναι η λύση για να βγεί η χώρα από την κρίση.

Δεύτερον, με την εγχώρια πολιτική και οικονομική ελίτ, οι οποίες είχαν τα μεγάλα οφέλη από τον απόλυτο έλεγχο του κράτους και κυρίως των κρατικών πόρων. Με αυτές δηλαδή τις δυνάμεις που οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία.

Η διπλή αυτή σύγκρουση, υποχρέωσε τον Αλέξη Τσίπρα σε υποχωρήσεις και σε τροποποίηση της στρατηγικής του, τον ανάγκασε να διαλύσει και να ανασυνθέσει το ίδιο του το κόμμα, συγχρόνως όμως τον κατέστησε κυρίαρχο της πολιτικής σκηνής. Οι πάντες πλέον (πολιτικά κόμματα και οικονομική ελίτ) υποχρεώθηκαν να ξαναδούν τις θέσεις τους, τον χαρακτήρα της πολιτικής τους και να αναπροσαρμόσουν συμμαχίες και συνεργασίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2016, δεν αφορά πλέον ένα τμήμα των αριστερών ψηφοφόρων, η εμβέλεια του περιλαμβάνει πολύ μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας.

Στην ευρωπαϊκή σκηνή, ο Αλέξης Τσίπρας, πέτυχε να υποχρεώσει τους πάντες, να αποδεχθούν το αδιέξοδο της πολιτικής της λιτότητας, όπως και την ανάγκη αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Ο Αλ. Τσίπρας, μίλησε πρώτος για τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της ΕΕ και της ευρωζώνης, θέματα τα οποία σήμερα λένε δημοσίως και οι ιταλοί, οι γάλλοι, οι πορτογάλοι ή οι ισπανοί. Η ελληνική κυβέρνηση έχει σήμερα, μέσα στην ΕΕ, πολιτικούς συμμάχους τους οποίους δεν είχε πριν από ένα χρόνο.
Ολα τα παραπάνω, εξηγούν και την σφοδρή επίθεση που δέχθηκε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά απο το Βερολίνο αλλά και κυβερνήσεις των χωρών της ανατολικής ΕΕ. Υπάρχει όμως ένας ακόμα σημαντικός λόγος. Ο Αλ. Τσίπρας έχει επαναπροσδιορίσει την γεωστρατηγική της Ελλάδας. Είδε εγκαίρως πως οι ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή της, από την Ουκρανία, έως τη βόρειο Αφρική, αλλάζουν ραγδαία. Είδε πως η στρατηγική των κεντρο-ευρωπαικών δυνάμεων (κυρίως του Βερολίνου) δημιουργούν νέα αδιέξοδα. Οι προσφυγικές ροές, έχουν ήδη αναδείξει τις αντιφάσεις των ευρωπαίων, μεγεθύνοντας τον διχασμό σε οτι αφορά το μέλλον της Ευρώπης.

Η Ελλάδα, δεν θα επιτρέψει στον εαυτό της, να μεταβληθεί σε μέρος της γεωπολιτικής κρίσης, δεν μπορεί όμως να μένει αμέτοχη, χωρίς φωνή, στην νέα αρχιτεκτονική που δημιουργείται στην ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή, με νέους ενεργειακούς δρόμους και νέα σύνορα. Οι τριμερείς συνεργασίες με την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο είναι σημαντικές για την συνεργασία και την σταθερότητα στην περιοχή.

Ο δρόμος που επέλεξε ο Αλ. Τσίπρας είναι δύσκολος και είναι ακόμα στην αρχή του.

* Τα κείμενα δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι της ιστοσελίδας.