ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η απογοήτευση της Δύσης  για τις κυρώσεις
© Sputnik/Sergey Guneev
ΘΕΜΑ: ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η απογοήτευση της Δύσης για τις κυρώσεις

Αλεξάντρ Χρολένκο, σχολιαστής του πρακτορείου «Η Ρωσία σήμερα».

Η διήμερη επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι στην Μόσχα, οι μεγάλης διάρκειας συνομιλίες που είχε με τον ρώσο πρόεδρο  Βλαντιμίρ Πούτιν και τον υπουργό  Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ καταδεικνύουν τις ουσιαστικές αλλαγές που παρατηρούνται στις σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία. Το πολιτικό μποϊκοτάζ ανήκει στο παρελθόν.     

Μετά τις αεροπορικές επιχειρήσεις των Αεροδιαστημικών δυνάμεων της Ρωσίας, τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά έντυπα, άλλαξαν αισθητά τον τους τόνους στον τομέα της ενημέρωσης. Στην ουσία σταμάτησε η παράλογη αντιρωσική ρητορική.  

Άρχισαν οι μεταθέσεις αξιωματούχων στους κόλπους του ΝΑΤΟ. Στην θέση του ανώτατου διοικητή των στρατιωτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, τοποθετήθηκε ο αμερικανός στρατηγός Κέρτις Σκαπαρότι (υπηρετούσε στη Κορέα) ο οποίος αντικατέστησε τον αντιπαθή Φίλιπ Μπρίντλαβ.  

Πόσο αμετάκλητες είναι όμως οι αλλαγές αυτές;

Τα αποτελέσματα του πολέμου εναντίον  της ρωσικής απειλής

Η Ρωσία αποδεικνύει με  έργα την συμμετοχή της στις ιστορικές εξελίξεις, όπως και ότι σε κάποιο

συγκεκριμένο στάδιο μεταβάλλεται  η κρατική  της υπόσταση. Ήδη τα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης καταγράφουν την αποτυχία των ρωσοφοβικών αντιλήψεων τις οποίες αποδοκιμάζουν ανοιχτά.

Όταν, αθροίζεις τις βασικές θέσεις των δυτικών εντύπων,  δημιουργείται η αίσθηση ότι τις έχεις βιώσει ξανά, ή ότι ξαναδιαβάζεις δημοσιεύματα του πρακτορείου ειδήσεων «Η Ρωσία σήμερα». 

Κρίνετε μόνοι σας. Αν στο παρελθόν στο πλαίσιο του  ''πολέμου'' της ενημέρωσης, ήταν σπάνιο να ακούσει κανείς κάποιες φωνές να υπερασπίζονταν  τη Ρωσία, σήμερα γίνονται κανόνας οι ακόλουθες θέσεις που διατυπώνονται, όπως:      

— Η Δύση δεν έλαβε υπόψη της, τα όσα συνέβησαν στην Γεωργία (τον Αύγουστο του 2008),

— δεν έχει αποδειχθεί  η αξία των διαδηλώσεων στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου  και  των «πορτοκαλί» ή ροζ  επαναστάσεων  

— η αντίδραση  της Ε.Ε και των ΗΠΑ στα γεγονότα της Κριμαίας  ήταν ασύμμετρη

— οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας είναι άνευ νοήματος

— Ο Πούτιν στην Ρωσία έδρασε όπως ο Κουτούζοφ και η επιτυχία του, είναι ντροπή για την  δυτική στρατηγική πολέμου.

— στο πλαίσιο των  νέων κέντρων ισχύος που αναδεικνύονται οι ΗΠΑ χάνουν τον γεωπολιτικό τους ρόλο και δεν προβάλλουν αντίσταση στην εξέλιξη αυτή.

Θέλω να επισημάνω ότι ο κατάλογος με τις φιλορωσικές  θέσεις δεν είναι πλήρης και δεν  έχει προκύψει μέσα από μια ανάλυση των ξένων εντύπων που κράτησε μέρες, αλλά διαμορφώθηκε με βάση τα δημοσιεύματα μιας και μόνο ημέρας, της 24ης Μαρτίου.

Το ΝΑΤΟ δεν είναι η λύση του προβλήματος

Στη νορβηγική εφημερίδα  Bergens Tidende ο επιστήμονας και πολιτειολόγος δρ Μπγιόρν Νιστάντ γράφει τα εξής: «Πολλοί στη Δύση επιρρίπτουν την ευθύνη για την επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Δύσης και Ρωσίας στον Πούτιν. Πρόκειται για παραλογισμό. Εάν η Δύση λάμβανε υπόψη της τα ρωσικά συμφέροντα στον τομέα της πολιτικής ασφαλείας, και πρωτίστως δεν διεύρυνε το ΝΑΤΟ προς ανατολάς, δεν αποκλείεται, να μην  υπήρχε καμία εμπλοκή

Μετά την εκλογή του στο αξίωμα του προέδρου στην Ρωσία το 2000, ο Πούτιν έκανε αρκετά  για να βελτιώσει τις σχέσεις με τις ΗΠΑ και  τις άλλες δυτικές χώρες».

Ο εξαναγκασμός της Γεωργίας να συνάψει ειρήνη το 2008 έδειξε την ετοιμότητα της Ρωσίας να κάνει χρήση στρατιωτικής δύναμης για να  προασπίσει τα ζωτικά  της γεωπολιτικά συμφέροντα, ενώ η Δύση συνέχιζε τις προκλήσεις.

Το πραξικόπημα που έγινε στην Ουκρανία εναντίον του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς  και η εγκαθίδρυση το 2014 στην Ουκρανία ενός αντιρωσικού καθεστώτος, έδειξαν, ότι οι δυτικοί ηγέτες δεν έμαθαν τίποτα με τα όσα συνέβησαν στην Γεωργία. Και η άνοιξη της Κριμαίας, ήταν μια ήπια αντίδραση στην στάση τους αυτή.  

Μάλιστα αποδέκτες της ρωσικής στρατιωτικής  στην χερσόνησο της Κριμαίας, δεν ήταν οι πολίτες και η Βουλή της Κριμαίας, αλλά τμήματα του ουκρανικού στρατού. Οι ρώσοι στρατιωτικοί δεν απέκλεισαν τα εκλογικά τμήματα αλλά τους στρατώνες  του ουκρανικού στρατού. Η ρωσική παρουσία απέκλειε την πιθανότητα  το Κίεβο να   κάνει χρήση βίας  για να καταστείλει το κίνημα  των κατοίκων της Κριμαίας  που ζητούσαν να επιστρέψουν στην Ρωσία. Αναφερόμενο σ' αυτό το γεγονός, το νορβηγικό έντυπο, παρότι ακόμη δεν θεωρεί την επιστροφή της Κριμαίας νόμιμη, φαίνεται πως ετοιμάζεται να καταλήξει σε μια παρόμοια εκτίμηση.       

Το σουηδικό έντυπο Sydsvenskan, καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: « Όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε, θα έπρεπε να σταματήσει και η δραστηριότητα του ΝΑΤΟ. Τότε η δυτική Συμμαχία είχε εξαντλήσει τον ρόλο της.  Στην παρούσα κατάσταση, η ύπαρξη του ΝΑΤΟ  δημιουργεί μια στρατιωτική και πολιτική ανισορροπία, η οποία αυξάνει των κίνδυνο να προκληθούν νέες διενέξεις».  

Θα ήταν καλό, αν παρόμοιες  σκέψεις, υποδηλώνουν την εμφάνιση μιας νέας, σταθμισμένης ανεξάρτητης ευρωπαϊκής πολιτικής, και δεν συνιστούν συνέχεια των  ευρωπαϊκών  πολιτικών αναταράξεων.     

Η ουκρανική εμπλοκή  

Ο Τζόν Κέρι αναφερόμενος στα ουκρανικά προβλήματα στην συνέντευξη τύπου που δόθηκε στην Μόσχα στις 24 Μαρτίου είχε  πει τα εξής: «Επιβεβαιώνω  τα όσα δήλωσε ο Ομπάμα, ότι είναι έτοιμος να άρει τις κυρώσεις, αν όλες οι θέσεις των συμφωνιών του Μίνσκ  εφαρμοστούν πλήρως»

«Και αν δεν εφαρμοστούν όλες; Οι αμερικανοί δεν μπορούν να άρουν τις δικές τους ευθύνες, αφού οι ΗΠΑ ώθησαν την Ουκρανία σε μια μακροχρόνια καταστροφή. Μήπως δεν είναι κατανοητό, ότι  το Κίεβο με το να κωλυσιεργεί την πολιτική διευθέτηση, μπορεί να καταλήξει να εφαρμόσει τις συμφωνίες του Μίνσκ με βάση του συριακό σενάριο, αν οι αντάρτες καταφέρουν μαζικά πλήγματα σε διάφορες ουκρανικές ομάδες στο Ντονμπάς;  Ένα, από τις  συνομιλίες που διεξάγονται, αποκλεισθούν οι ασυμβίβαστοι, θα είναι πιο εύκολο να καταλήξουν σε συμφωνία όσοι απομείνουν.  

Εν πάσει περιπτώσει, οι κυρώσεις δεν επηρέασαν και δεν θα επηρεάσουν  την κυριαρχία και την ασφάλεια της Ρωσίας. Πολύ περισσότερο που η Μόσχα βλέπει πιο μακριά από τους δυτικούς της εταίρους.

Ακόμη και το πολιτικο-οικονομικό περιοδικό Forbes υιοθετεί μια καθαρά φιλορωσική στάση. όταν γράφει ότι «οι Ευρωπαίοι σπατάλησαν πολλές δυνάμεις  χωρίς να καταφέρουν κανένα αποτέλεσμα», ενώ  αναφερόμενο στην Ουκρανία επισημαίνει τα εξής: «Τώρα οι Βρυξέλλες μπορούν να έρθουν αντιμέτωπες με μια τέτοια κατάσταση, στην οποία η Ρωσία να εκπληρώνει πλήρως τις δεσμεύσεις της, που αναφέρονται στις συμφωνίες του Μινσκ, και η Ουκρανία να τις παραβιάζει».        

Και πάλι, αναφέρω ένα σχεδόν ολόκληρο απόσπασμα από δημοσιεύματα του πρακτορείου «Η Ρωσία σήμερα», σχετικό με τις διαδηλώσεις στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου:  «Από γεωπολιτική άποψη, η  Ουκρανία έχει για την Ρωσία πολύ μεγαλύτερη σημασία από αυτή που έχει την  Ευρώπη ή την Αμερική. Αυτή είναι η πραγματικότητα και δεν είναι μια άποψη στο πλαίσιο της ηθικής. Η Ρωσία θα είναι πάντα έτοιμη να ρισκάρει και να  διαθέσει μεγάλα κονδύλια για να προστατεύσει τα δικά της συμφέροντα που σχετίζονται με την ασφάλεια της σε γειτονικές χώρες. Η Δύση έκανε πολλά για να προκαλέσει τη Μόσχα. Ενθάρρυνε την «πορτοκαλί επανάσταση» στο Κίεβο, υποσχέθηκε να βάλει την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ, εξανάγκασε την Ουκρανία να επιλέξει τη Δύση από οικονομική άποψη και υποστήριξε την  επανάσταση εναντίον του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της».

Το συμπέρασμα του περιοδικού Forbes είναι το ακόλουθο: δύο χρόνια ανεπιτυχούς οικονομικού  πολέμου εναντίον της Ρωσίας είναι υπεραρκετά. Πολύ περισσότερο που στην ημερήσια διάταξη μπήκαν πιο σημαντικά ζητήματα (η Βόρεια Κορέα, το Ιράν, η Συρία, η Κίνα και το Αφγανιστάν), στην επίλυση των οποίων μπορεί να συμβάλλει η συνεργασία με τη Ρωσία. Και το Κίεβο πρέπει να παραδεχθεί ότι μια ανεξάρτητη Ουκρανία δεν θα γίνει ποτέ μέρος του δυτικού συνασπισμού. Ένα κατάλληλο μοντέλο για το ποιες πρέπει να είναι οι σχέσεις είναι η  Φινλανδία. Και, κατά πάσα πιθανότητα, η Ουκρανία δεν θα ζήσει άλλη μια νίκη της δημοκρατίας (ένα ακόμη Μαϊντάν).

Η συριακή περίπτωση      

Δεν νομίζω ότι η συριακή επιχείρηση των ρωσικών Αεροδιαστημικών Δυνάμεων, έχει καταστεί καθοριστικός παράγοντας  της  γεωπολιτικής. Παρόλα αυτά, αυτή η  αποφασιστική και επιτυχής πρωτοβουλία της Ρωσίας στη διεθνή σκηνή, έδειξε για μια ακόμη φορά, πως μπορεί η ρωσική στρατιωτική τεχνολογία να επιβάλλει αποτελεσματικά την ειρήνη, αλλά και την ετοιμότητα της να κάνει συστηματικά τις απαιτούμενες προσαρμογές.   Την ίδια στιγμή, αναδείχθηκε η τρομακτική   αναποτελεσματικότητα του συνασπισμού της    ΕΕ και  των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.

Το βρετανικό περιοδικό Spectator, επισημαίνει ότι «ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έδρασε   θαρραλέα στη Συρία, σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες». Η υποστήριξη της Μόσχας προς το σύριο ηγέτη  Μπασάρ αλ-Άσαντ έδειξε και πάλι ότι η Ουάσιγκτον, δεν είναι αξιόπιστος σύμμαχος.

Η γαλλική έκδοση Atlantico  διαπιστώνει με τόλμη την μείωση της αμερικανικής επιρροής στη διεθνή σκηνή, γράφοντας τα εξής: «Η βαρύτητα των Ηνωμένων  Πολιτειών έχει γίνει  συμβολική, ίσως και ασήμαντη, μέσα στην βαθιά κρίση που έχει κυριεύσει όλο τον κόσμο. Και οι προϋποθέσεις, που να λένε ότι θα υπάρξουν  αλλαγές, δεν φαίνονται ακόμα».

Σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σταματήσει να θεωρούν προτεραιότητα τους την προάσπιση της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας, την προώθηση των δημοκρατικών αλλαγών σε διάφορες περιοχές του κόσμου (κάτι που έκανε με ζήλο η κυβέρνηση Μπούς) και περιορίζονται στα άγια των αγίων που διαθέτουν το ΝΑΤΟ. Ο κόσμος όμως  εξελίσσεται δυναμικά, εμφανίζονται νέα κέντρα ισχύος.   

Η αμερικανική εφημερίδα The Wall Street Journal επισημαίνει: «Αυτό που φαίνεται ως μεμονωμένες ενέργειες της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν, στην πραγματικότητα,  συνιστά μέρος της γεωπολιτικής αναδιάταξης δυνάμεων, η οποία αντιτίθεται στα αμερικανικά συμφέροντα».

Και οι σύμμαχοι των αμερικανών υφίστανται ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις εξαιτίας του ότι οι  ΗΠΑ, περνούν από την επίθεση στην  άμυνα. Μελλοντικά, θα υπάρξουν νέες  συγκρούσεις και θα καταρρεύσει το σύστημα των συνασπισμών που προσφέρει στους Αμερικανούς σημαντικά στρατηγικά πλεονεκτήματα.

Ό,τι και να συμβεί όμως, η Ευρώπη βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο του κόσμου με όλα τα προβλήματά της, και η Ρωσία  στο κέντρο της προσοχής της Ευρώπης. Και αυτό  θα κρατήσει πολύ.

*Τα κείμενα δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι της ιστοσελίδας

Πηγή: www.ria.ru