ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Από “ασχημόπαπο”, έγινε “κύκνος”: Η “μεταμόρφωση” της λεωφόρου Αχότνι Ργιάντ
© Sputnik/Iliya Pitalev
ΘΕΜΑ: ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Από “ασχημόπαπο”, έγινε “κύκνος”: Η “μεταμόρφωση” της λεωφόρου Αχότνι Ργιάντ

Αρκετές φορές στη διάρκεια της ιστορίας της, η λεωφόρος άλλαξε ονομασίες: Πλατεία Αχότνογ Ργιάντ, πλατεία Αχοτνοργιαντκαγια, πλατεία Αχότνι Ργιάντ, ακόμα και λεωφόρος Καρλ Μαρξ (σχηματίσθηκε μαζί με την λεωφόρο Μαχαβόϊ και την διάβαση του Θεάτρου). Τώρα η Αχότνι Ργιάντ έχει μήκος 250 μέτρα και εκτείνεται από το Μανέζ έως την πλατεία Θεάτρου.

Σε διάφορες χρονικές περιόδους, η τοποθεσία αυτή, μετέπειτα λεωφόρορος, Αχότνι Ργιάντ είχε διαφορετικούς σκοπούς: υπήρξε και εμπορικό κέντρο και περιοχή με πριγκιπικά παλάτια, αλλά και φτωχογειτονιά. Τον 21ο αιώνα μετά την ολοκλήρωση των εργασιών για την ανάπλαση της περιοχής, η λεωφόρος θα μετατραπεί σε σύγχρονο πεζόδρομο με πρόσβαση και σε τεχνολογικά επιτεύγματα, όπως το ασύρματο δίκτυο (Wi-Fi).

Φτωχογειτονιές και πριγκιπικά παλάτια

Η πρώτη αναφορά στην περιοχή με την ονομασία Αχότνι Ργιάντ χρονολογείται τον 15ο αιώνα. Εκείνη την εποχή υπήρχαν δύο εκκλησίες, της Αγίας Αναστασίας και της Αγίας Παρασκευής, οι οποίες δεν σώζονται σήμερα. Σε αυτήν την περιοχή της Μόσχας υπήρχαν πάντα εμπορικοί πάγκοι, μεταξύ των οποίων και πάγκοι με οικόσιτα και άγρια πτηνά, που έφερναν κυνηγοί, εξού και η ονομασία της περιοχής, Αχότνι Ργιάντ (το μέρος των κυνηγών). Χρόνο με το χρόνο, η περιοχή "μεταφερόταν", παραδείγματος χάριν στο τέλος του 18ου αιώνα οι εμπορικοί πάγκοι στήθηκαν μπροστά στο Νομισματοκοπείο. Μία πυρκαγιά το 1812 κατέστρεψε όλα τα ξύλινα εμπορικά κτίσματα, και στη συνέχεια στη θέση τους ανεγέρθηκε ένα πέτρινο κτίριο. Στη διάρκεια όμως του 19ου αιώνα εμφανίσθηκαν νέα και περισσότερα ξύλινα καταστήματα και αποθήκες, ενώ και τα γύρω σπίτια ήταν φτιαγμένα από ξύλο. Στο τέλος του αιώνα η περιοχή είχε αποκτήσει κακή φήμη:θεωρείτο μία από τις πιό ανθυγιεινές της πόλης. Μέσα στις φτωχογειτονιές διεξάγονταν κοκορομαχίες, καθώς υπήρχαν δεκάδες σφαγεία πτηνών. Ωστόσο, η Αχότνι Ργιάντ εξακολουθούσε, παρά το κακό της "όνομα", να παραμένει σύμβολο ευημερίας της πόλης.

© mos.ru

Τον 16ο αιώνα, επί βασιλείας του τσάρου Ιβάν Δ΄ του Τρομερού, το βόρειο τμήμα της Αχότνι Ργιάντ επιλέχθηκε ως περιοχή και ξεκίνησε η ανοικοδόμηση επαύλεων και ανακτόρων.Στο τέλος του 17ου αιώνα εμφανίσθηκαν τα αρχοντικά του πρίγκιπα Νταλγκαρούκι, της δυναστείας των Βολίν, τα παλάτια των πριγκίπων Τραγιεκούραφ και Γκαλίτσιν. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Βλαντίμιρ Γκιλγιαρόφσκι, τα δύο τελευταία αντικρινά ανάκτορα (των πριγκίπων Τραγιεκούραφ και Γκαλίτσιν) συμβόλιζαν τον αγώνα των ιδιοκτητών τους, πολιτικοί αντίπαλοι μεταξύ τους) όμως η αλήθεια απέχει πολύ απ' αυτη την "φήμη". Το ανάκτορο του Γκαλίτσιν χτίσθηκε πριν το παλάτι του Τραγιεκούραφ, και η ακμή της καριέρας του δεύτερου ως πρίγκιπα, ήρθε την εποχή που ο πρώτος (Γκαλίτσιν) βρισκόταν ήδη στη εξορία. Οσον αφορά το ανάκτορο του πρίγκιπα Νταλγκαρούκι, στο τέλος του 18ου αιώνα ''μπήκε'' στην Συνέλευση των Ευγενών.Το κτίριο ανακατασκευάσθηκε σύμφωνα με σχέδια του αρχιτέκτονα Ματβέι Καζακόφ. Στη θέση της πρώην αυλής φτιάχθηκε μία μεγάλη αίθουσα για χορούς και δεξιώσεις, (αργότερα έγινε γνωστή ως Κολόνες). Το κτίριο είχε την κύρια είσοδο στην πλευρά της λεωφόρου Μπαλσάγια Ντιμτρόβκα και στις άκρες, δύο ζευγάρια κολόνες από την Τοσκάνη, επί της Αχότνι Ργιάντ.

Στις αρχές του 20ου αιώνα η εμπορική περιοχή της Αχότνι Ργιάντ εξωραϊστηκε, έγινε αισθητά πιοκαθαρή, άρχισαν να ανοίγουν ξανά καταστήματα. Μετά όμως την Οκτωβριανή επανάσταση το εμπόριο διακόπηκε και τα μαγαζιά κατεδαφίστηκαν. Στη δεκαετία του 1920 στην περιοχή του Αχότνι Ργιάντ ξεκίνησε μία μεγαλοπρεπής κατασκευή: καταρχήν προοριζόταν για το Παλάτι των Σοβιέτ, μετά για Κρατική Τράπεζα. Δεν κατάφεραν όμως να διαφυλάξουν την ιστορική όψη της περιοχής: στις 27 Ιουνίου του 1928 κατεδαφίστηκε ο ναός της Αγίας Παρασκευής και στη συνέχεια γκρέμισαν το ανάκτορο του Γκαλίτσιν. Ως εκ θαύματος κατάφερε να διασωθεί το ανάκτορο των Τραγιεκούραφ, το οποίο έγινε πολυκατοικία (το 1956 ζούσαν 268 άνθρωποι-89 οικογένειες). Λίγο αργότερα, στη δεκαετία του 1950, ξεκίνησε η αναστήλωση του παλατιού υπό την καθοδήγηση του αρχιτέκτονα Γκάλι Αλφιόραφ. Πριν από το 1980 στις αίθουσες του πρώην ανακτόρου στεγάζετο το Κρατικό μουσείο μουσικού πολιτισμού με την επωνυμία του γνωστού ρώσου συνθέτη, Μιχαήλ Γκλίνκα. Το 1994 το ανάκτορο μετατράπηκε σε κλειστή και προστατευόμενη περιοχή, και τώρα μπορείς να την δεις μόνο μέσα από την περίφραξη.

© mos.ru

Το 1903 ξεκίνησε η ανακαίνιση του κτιρίου της πρώην Συνέλευσης των Ευγενών, αυτή τη φορά σε σχέδια του Αλεξάντρ Μέισνερ. Χωρίς αλλαγές, παρέμεινε μόνο η αίθουσα με τις κολόνες. Εκτός από τα πολυάριθμα δημόσια συνέδρια και τις συσκέψεις, στις αίθουσες της άλλοτε Συνέλευσης των Ευγενών, διεξήχθησαν οι πολιτικές δίκες της δεκαετίας του '30, διοργανώθηκαν τουρνουά σκάκι, εορταστικές συναυλίες, ενώ στολίσθηκαν και παιδικά χριστουγεννιάτικα δέντρα.

Το 1935, στην Αχότνι Ργιάντ ολοκληρώθηκε η κατασκευή δύο μνημειακών κτιρίων, του ξενοδοχείου "Μασκβά", σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αλεξέι Τσιούσεφ, και του κτιρίου του Συμβουλίου της εργασίας και της άμυνας, σε σχέδια του Αρκάντι Λάνγκμαν, για την ανέγερση των οποίων καταστράφηκαν η εκκλησία και το ανάκτορο του Γκαλίτσιν. Το κτίριο του Λάνγκμαν ήταν από εκείνα, τα οποία σύμφωνα με το γενικό σχέδιο του 1935, έπρεπε να δημιουργηθεί μία κύρια οδική οδός από την πλατεία Λουμπγιάνκα έως το παλάτι των Σοβιέτ, με την συνολική εικόνα της Μόσχας. Το κτίριο του Συμβουλίου της εργασίας και της άμυνας καθόρισε σε μεγάλο βαθμό το ύφος των κυβερνητικών κτιρίων για τα επόμενα χρόνια. Στους ταξιδιωτικούς οδηγούς για την Μόσχα, οι εκδόσεις του 1937 έγραφαν: στην άλλη πλευρά της Αχότνι Ργιάντ, στέκεται ένα από τα ωραιότερα κτίρια της νέας Μόσχας-το Σπίτι των Επιτρόπων του Λαού της ΕΣΣΔ, που χτίστηκε το 1935 από τον αρχιτέκτονα Αρκάντι Λάνγκμαν. Στην ανοικτή γκρι πρόσοψή του, θεσπόζει το εθνόσημο της Σοβιετικής Ένωσης και οι τρεις του πλευρές καλύπτονται με φυσική πέτρα. Το κρηπίδωμα και οι τρεις είσοδοι του είναι επενδυμένοι από γρανίτη του Λαμπραντόρ και της Καρελίας. Το κτίριο είναι πολύ καλά διακοσμημένο εσωτερικά". Σήμερα εδώ στεγάζεται η Κρατική Δούμα.

© mos.ru

Στις 14 Μαΐου ξεκίνησαν οι εργασίες για την ανάπλαση της Αχότνι Ργιάντ, στο πλαίσιο του αστικού προγράμματος " Ο δρόμος μου". Στην Αχότνι Ργιάντ, όπως και σε όλες τις περιοχές γύρω από το Κρεμλίνο, θα επέλθουν μεγάλες αλλαγές. Τα πεζοδρόμια θα επεκταθούν με μεγάλες πλάκες, προκειμένου να μετακινούνται πιο άνετα οι πεζοί. Για τους πεζούς με τα παιδικά καροτσάκια και για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, στις υπόγειες διαβάσεις θα κατασκευασθούν άνετες γρανιτένιες ράμπες. Κατά μήκος της Αχότνι Ργιάντ θα φυτευθούν νέα δέντρα, τα οποία θα διαχωρίζουν την λωρίδα των πεζών από τον δρόμο, ενώ η πράσινη αυτή λωρίδα θα μειώσει και τον θόρυβο.

Στο δρόμο θα τοποθετηθούν ιστορικές λάμπες, ανακατασκευασμένες σύμφωνα με τα σχέδια του μουσείου "Φώτα της Μόσχας", εξοπλισμένες με υψηλής ενεργειακής απόδοσης λαμπτήρες led. Θα καταναλώνουν οκτώ φορές λιγότερη ενέργεια, από τις συμβατικές λάμπες.

Επίσης στο πλαίσιο του προγράμματος "Ο δρόμος μους", στην Αχότνι Ργιάντ θα κατασκευασθεί μία διπλής κατεύθυνσης λωρίδα, αποκλειστικά για τα μέσα μαζικής μεταφοράς, η οποία θα περνά από την μονή πλευρά του δρόμου, στο αντίθετο βασικό ρεύμα της λεωφόρου. Η λωρίδα αυτή θα εισέρχεται στο λεγόμενο —δαχτυλίδι του Κρεμλίνου- από την λεωφόρο της Μπαλσάγια Παλγιάνα, έως την πλατεία Λουμπγιάνσκ. Από την δεκαετία του 1990 η Αχότνι Ργιάντ είναι μονόδρομος. Η κατασκευή της διπλής αυτής γραμμής στις δημόσιες συγκοινωνίες, θα συμβάλει στο να πραγματοποιούνται πιό γρήγορα και άνετα δρομολόγια στο κέντρο της Μόσχας. Κατά την διάρκεια των εργασιών ανάπλασης, η κίνηση στην Αχότνι Ργιάντ θα περιορισθεί σε ένα μόνο τμήμα.

Επιπλέον, το πρόγραμμα "Ο δρόμος μου" προβλέπει την εγκατάσταση στο κέντρο της Μόσχας στηλών, με σημεία πρόσβασης στο Wi-Fi. Στους δρόμους, στους οποίους θα εγκατασταθούν φέτος πάνω από 100 στήλες, περιλαμβάνεται και η Αχότνι Ργιάντ.

Πηγή: Η επίσημη ιστοσελίδα του Δημάρχου και της Κυβερνήσεως της Μόσχας