ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ρώσοι επιστήμονες ανακάλυψαν νανοσωματίδια που προστατεύουν το σώμα από την ραδιενεργό ακτινοβολία
© Sputnik/Vladimir Astapkovich
ΘΕΜΑ: ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ρώσοι επιστήμονες ανακάλυψαν νανοσωματίδια που προστατεύουν το σώμα από την ραδιενεργό ακτινοβολία

Επιστήμονες του Ινστιτούτου θεωρητικής και πειραματικής βιοφυσικής, της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, ανακάλυψαν ότι τα νανοσωματίδια του διοξειδιου του Δημήτριου μπορούν να πρστατέψουν τον οργανισμό των ποντικιών από θανατηφόρες δόσεις ραδιενεργού ακτινοβολίας, αναφέρεται στο άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό RSC Advances.

"Τα νανοσωματίδια αυτά, μπορούν να επηρεάσουν τις διάφορες ενδομοριακές οδούς επαγωγής σημάτων, που σχετίζονται με τον προσδιορισμό του DNA. Εάν υποστεί μια ασήμαντη βλάβη, ας υποθέσουμε ότι σπάει μόνο μια έλικα, τότε το πολυμερές DNA μπορεί να αποκαταστήσει το μόριο. Το ίδιο το κύταρρο διαθέτει συστήματα εξουδετέρωσης της ιονίζουσας ακτινοβολίας και αποκατάστασης των βλαβών, ενώ τα νανοσωματίδια υποβοηθούν τις διαδικασίες αυτές" δήλωσε ο Αντόν Ποπόφ, από το Ινστιτούτο θεωρητικής και πειραματικής βιοφυσικής της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών που εδρεύει στο Πούσινο, τον οποίο επικαλείται στην ανακοίνωση του το γραφείο τύπου του ιδρύματος.

Ο άνθρωπος και τα άλλα έμβια όντα, αντιδρούν εντελώς αρνητικά στην ραδιενεργό ακτινοβολία, και αυτό γιατί, η ιονίζουσα ακτινοβολία επιφέρει απευθείας ρήγματα στις αλυσίδες του DNA, είτε έμμεσα τις "σπάει", δημιουργώντας πλήθος επιθετικών από χημική άποψη ουσιών σε συνδυασμό με το περιεχόμενο του κυττάρου. Οι βλάβες αυτές μας κάνουν να θεωρούμε ότι πολλά κύτταρα υφίστανται ανεπανόρθωτες βλάβες, γεγονός που προκαλεί τον μαζικό τους θάνατο και κατά συνέπεια οδηγεί τον οργανσιμό στον θάνατο.

Ο Ποπόφ και οι συνάδελφοι του από τα Ινστούτα της Μόσχας που υπάγονται στην Ρωσική Ακαδημία Επιστημών και από το Πανεπιστήμιο του Τόμσκ ανακάλυψαν ότι ένα ποσοστό των αντιδράσεων αυτών μπορεί να 'καταπνιγεί" ή ακόμη να αποτραπεί, αν στα κύτταρα που δέχονται ακτινοβολία παρίσταται κάποιος αριθμός νανοσωματιδίων, που αποτελούνται από διοξείδιο του Δημήτριου (CeO2).

Όπως λένε οι επιστήμονες, αυτό που τους παρακίνησε να προβούν σε τέτοιου είδους πειράματα, υπήρξε το ότι τα ρινίσματα του διοξειδίου του Δημητρίου έχουν αντιοξειδωτιές ιδιότητες, ενώ οι νανοκρύσταλλοι από το διεοξίδιο του εν λόγω μετάλλου, μειώνουν αισθητά την συγκέντρωση υπεροξειδίου του υδρογόνου και και άλλων επιθετικών μορίων σε διαλύματα νερού διάφορων ουσιών μετά την ακτινοβολία τους με ακτίνες Χ (ρέντγκεν).

Παρακινούμενοι απ' αυτή την ιδέα, οι βιολόγοι θέλησαν να δουν τι θα συμβεί με τα κύτταρα των ποντικιών, αν σ' αυτά εισάγει κανείς νανοσωματίδια διοξειδίου του Δημητρίου και εν συνεχεία τα προσβάλλει με μια θανατηφόρο δόση ραιδνεργούς ακτινοβολίας. Αποδείχθηκε ότι αυτά τα κύτταρα πέθαιναν δύο φορές πιό δύσκολα, απ' ό,τι τα "ξαδέρφια'' τους, που ανήκαν στην ελεγχόμενη ομάδα και στα οποία δεν είχαν εισαχθεί νανοσωματίδια.

Οπως έδειξε το πείραμα, μετά από 15 ημέρες όλα τα είδη από την ομάδα ελέγχου πέθαναν εξαιτίας των συνεπειών της ακτινοβολίας, ενώ το 40% των κυτάρρων στα οποία οι επιστήμονες είχαν εισάγει νανοσωματίδια μετά την ακτινοβολία, παρέμεναν εν ζωή την ίδια στιγμή και δεν πέθαιναν, τουλάχιστον κατά τον μήνα των παρατηρήσεων που επακολούθησε. Τα ποντίκια που 'εμβολιάσθηκαν' με νανοσωματίδια έδειξαν ότι είναι ακόμη πιό ανθεκτικά στην ακτινοβολία, καθώς περισσότερα από τα μισά σε ποσοστό 60% άντεξαν την διαδικασία αυτή.

Όπως πιστεύουν οι επιστήμονες, αυτό έγινε επειδή, τα νανοσωματίδιου του διοξειδίου του Δημητρίου διείσδυσαν στα πλέον άτρωτα σημεία του οργανισμού, περιλαμβανομένου και του μυελού των οστών, οπου και κατέλαβαν τα ελεύθερα υπολοίματα τα οποία μετέφεραν σε πιό ασφαλείς για τα κύτταρα ενώσεις, εγκαίρως και μετά την ακτινοβολία. Ο Ποπόφ και οι συνάδελφοι του θεωρούν, ότι τα νανοσωματίδια μπορούν να αναλάβουν μια ακόμη λειτουργία προστασίας, καθώς ενδεχομένως το διοξείδιο του Δημητρίου απορροφά από μόνο του την ακτινοβολία, περιορίζοντας τις βλαπτικές επιπτώσεις στον οργανισμό. Τώρα προτίθενται να ερευνήσουν διεξοδικά το πώς τα νανοσωματίδια διοξειδίου του Δημητρίου, συμβάλλουν στην αποκαταστάση του DNA που έχει υποστεί βλάβες από την ακτινοβολία. Έκτός των άλλων, ένα ζήτημα που τους απασχολεί, είναι, το για πόσο χρονικό διάστημα τα νανοσωματίδια μπορούν να βρίσκονται εντός των κυττάρων, με ποιό τρόπο βγαίνουν από αυτά, και πως η παραμονή τους εντός των κυττάρων επηρρεάζει τον οργανισμό. Τα ερωτήματα αυτά είναι εξόχως σημαντικά, για να μπορέσει να γίνει η αξιολόγηση του βαθμού προστασίας από την ραδιενεργό ακτινοβολία, την οποία μπορούν να προσφέρουν.

Πηγή: www.ria.ru